Anasayfa | Şiirler| Necip Fazıl Kısakürek Aydınlık

Uyan yârim, uyan, söndü yıldızlar,
Gün, karşı tepeden doğmak üzredir.
Her sabah güneşi seyreden kızlar,
Mahmur gözlerini oğmak üzredir.

Uyan yârim, sesler geldi derinden,
Karanlık oynadı, koptu yerinden;
İlk ışık, kapının eşiklerinden,
Şimdi bir gölgeyi kovmak üzredir.

Sevgilim, kapımı çaldı aydınlık,
Baygın gözlerimi aldı aydınlık,
İçimde tıkandı, kaldı aydınlık,
Bu aydınlık beni boğmak üzredir.

Bir önceki "" yazımızı okuyun

BENZER YAZILAR

Victor Hugo Dilenci

BeğenAntolojimYorumlarPaylaşTweetlePaylaş Sen, her gün köşe başlarında Yırtık urbanla kirli ellerinle Avuç açan, sefil insan. İnan yok farkımız birbirimizden. Sen belki tüm yaşamınca dilenecek; OKUMAYA DEVAM ET

Mehmet Göden Gittin

Sonbahar gelince döker dalları İşte onun gibi döktün ve gittin Oniki dir saydım ayı yılları İçimden birşeyi söktün de gittin. Ay loş karanlık güzelken hüzün Arayıp sormakla bulunmaz izin Yaka OKUMAYA DEVAM ET

Songül Biltekin Yüreğini dinlesen bir zaman

Hangi satır yüzünde Başladın bitmeyen cümle Nokta nokta yaklaşırken kendine Bir virgüllük nefeslenirken içinde Kaç noktalık bitişe yolun Oysa yüzü boş bir yalnızlığı ne çok adımladın Aradı OKUMAYA DEVAM ET

Yorumlarınız yönetici onayından sonra yayınlanacaktır.